استفاده از زیولیت در بهبود شرایط محیطی ماهی کپور (Common carp L.) در یک طرح تحقیقاتی مورد بررسی قرار گرفت. در این طرح بچه ماهی کپور دریایی با میانگین وزن 13 گرم در چهار گروه تیمار با سه تکرار و در هر واحد آزمایشی 60 ماهی قرار گرفتند. مدت ازمایش 60 روز و در قالب طرح کامل تصادفی بود. شرایط آزمایش شامل 20، 40، 80 و 120 میلی گرم در لیتر زیولیت و بدون زیولیت انجام گرفت. میزان درجه حرارت، هدایت الکتریکی، شوری و اکسیژن در طول ازمایش یکسان بود، ولی میزان نیتریت، نیترات، امونیوم، و امونیاک و سختی کل در تیمارهای زیولیت کمتر از شاهد بود، هر چند که این کاهش اختلاف معنی داری را نشان نداد. سایر پارامترهای آب مانند TDS، pH  و سولفید تفاوتی را بین تیمار و شاهد نشان نداد. نتایج آزمایش نشان داد که استفاده از زیولیت در بهبود شرایط محیطی برای پرورش بچه ماهی کپور بر میانگین وزن نهایی، افزایش وزن، میزان رشد ویژه، میانگین خوراک مصرفی و ضریب تبدیل غذایی به رغم اختلاف محسوس بین شاهد وتیمارهای 80 و 120 میلی گرم در لیتر، اختلاف معنی داری نشان نداده است. در ماهیان تیمار 80 میلی گرم افزایش وزن 31 درصد، درصد افزایش وزن، 40 درصد، سرعت رشد روزانه 29 درصد، ضریب رشد ویژه 29 درصد و بازده مصرف پروتیین 42 درصد بیشتر از شاهد بوده است. ضریب تبدیل غذایی در گروه شاهد 3.07 و برای تیمار 80 میلی گرم، 2.34 بوده است. نتایج آزمایش نشان داد که در شرایط مناسب از نظر محیط پرورش که با استفاده از زیولیت و یا با مدیریت در مزارع پرورش ماهی ایجاد می شود، می توان پارامترهای رشد ماهی را بهبود بخشید.

در این تحقیق اثر پودر پیاز و مرزه به عنوان مکمل گیاهی و اینولین (پری بیوتیک) در تیمارهای مختلف، شامل گروه شاهد، تیمار یک درصد اینولین، تیمار یک درصد پودر گیاه مرزه، تیمار یک درصد پودر پیاز و تیمار یک درصد مخلوط پودر مرزه و پیاز (هر کدام به مقدار نیم درصد) بر فعالیت برخی آنزیم های آنتی اکسیدانی و شاخص های خونی ماهیان جوان کپور معمولی در سه تکرار به مدت 45 روز مورد بررسی قرار گرفتند. در هر تکرار 10 عدد ماهی جوان کپور با میانگین وزن اولیه 19.96±0.08 گرم در مخازن 300 لیتری آب ذخیره سازی شد. ماهیان مورد آزمایش به روش سیری و سه بار در روز تغذیه شدند. در پایان دوره ی آزمایشی، فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی شامل سوپر اکسید دیسموتاز، گلوتاتیون پراکسیداز، گلوتاتیون ردوکتاز و مقدار مالون دی آلدئید به عنوان شاخص پراکسیداسیون چربی در پلاسمای خون ماهیان و همچنین مقدار هماتوکریت و هموگلوبین مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی در تمامی تیمارها در مقایسه با شاهد بیشتر بوده که در تیمارهای مکملهای گیاهی معنی دار بوده است (P<0.05). از طرفی مقدار هموگلوبین و هماتوکریت در تیمارهای 1% مرزه و 1% اینولین بیشترین افزایش معنی دار را در مقایسه با شاهد داشته است (P<0.05). همچنین مقدار مالون دی آلدئید نیز در تیمارهای 1% مرزه و 1% اینولین بیشترین کاهش معنی دار را در مقایسه با شاهد داشته است (P<0.05). لذا با توجه به نتایج به دست آمده، به جهت کاهش پراکسیداسیون لیپید و بهبود شرایط فیزولوژیک ماهیان، استفاده از 1% پودر مرزه و یا 1% اینولین در جیره غذایی ماهیان جوان کپور توصیه می شود.

این مطالعه با هدف بررسی مقایسه­ای خصوصیات ریخت­شناسی ماهیان مولد کپور معمولی وحشی (دریایی) و پرورشی انجام شد. به این منظور، در مجموع 70 نمونه ماهی که شامل 25 نمونه ماهی کپور معمولی وحشی از از صیدگاه بندر ترکمن و 45 نمونه ماهی کپور معمولی پرورشی از مرکز تکثیر سیلورکارپ (خوشحال) در استان گیلان، جمع­آوری شدند. داده­های ریخت­سنجی با استفاده از فرمول Elliottاستاندارد شدند و سپس از آزمون­های تجزیه به مؤلفه­های اصلی (PCA)و آنالیز تابع متمایزکننده (DFA) استفاده شد. جهت بررسی معنی­داری تفاوت بین صفات در دو جمعیت نیز از آزمون t استفاده شد. نتایج حاصل نشان داد دو جمعیت ماهیان مولد وحشی و پرورشی با استفاده از PCA به طور کامل از یکدیگر تفکیک می­شوند و بر اساس آنالیزDFA، افراد با صحت بالا (98%) به گروه­های جمعیتی خود اختصاص پیدا می­کنند. از بین 33 فاصله تراس آنالیز شده، 16 فاصله تفاوت معنی­داری را در بین دو جمعیت مورد­­ مطالعه نشان دادند(P<0. 05). نتایج این تحقیق نشان داد که جمعیت­های مورد مطالعه را می­توان با اختلاف ریخت­شناسی به خصوص در طول باله پشتی، طول باله سینه­ای، طول باله شکمی، طول باله مخرجی، عرض باله پشتی، عرض بدن و عرض ساقه دمی، فاصله بین باله سینه­ای و شکمی، طول پیش باله پشتی و طول پیش باله مخرجی از هم متمایز کرد. در مجموع نتایج نشان داد که از نظر خصوصیات ریخت­شناسی، جمعیت ماهی کپور معمولی وحشی (دریایی) و پرورشی به طور معنی­داری از همدیگر متمایز شده ­اند.

در این مطالعه آنزیم های سرمی آلکالین فسفاتاز (ALP)، آلانین ترانس آمیناز (ALT)، آسپارتیت ترانس آمیناز (AST) و لاکتات دهید روژناز (LDH) در سه گونه ماهی کپور معمولی، کپور علفخوار و کپور نقره ای استان خوزستان مورد بررسی قرار گرفت. برای این کار از 150 قطعه ماهی به ظاهر طبیعی خونگیری به عمل آمد (از هر گونه 50 قطعه). در ماهی کپور معمولی متوسط آنزیم هایALP ALT, AST, و LDH به ترتیب 18، 285، 53 و 1125 واحد بین المللی بوده است. در ماهی کپور علفخوار متوسط این آنزیم ها به ترتیب 16، 255، 34، 1540 و در ماهی کپور نقره ای به ترتیب 14، 126، 40 و 1556 واحد بین المللی بوده است.محدوده فعالیت آنزیم ALT در ماهی کپور علفخوار 18-13 به دست آمده است. این محدوده در مورد ماهی کپور نقره ای 16-11 و در ماهی کپور معمولی 21- 15 بوده است. محدوده فعالیت آنزیم LDH در ماهی کپور علفخوار 1595- 1484 به دست آمده است. این محدوده در مورد ماهی کپور نقره ای 1650-1461 و در ماهی کپور معمولی 1250- 1000 بوده است. محدوده فعالیت آنزیم ALP در ماهی کپور علفخوار 314- 197 به دست آمده است، این محدوده در مورد ماهی کپور نقره ای 156- 97 و در ماهی کپور معمولی 337- 234 بوده است. محدوده فعالیت آنزیم AST در ماهی کپور علفخوار 42- 26 به دست آمده است، این محدوده در مورد ماهی کپور نقره ای 46- 33 و در ماهی کپور معمولی 63-43  بوده است. متوسط آنزیم LDH در سه گونه ماهی مورد مطالعه با یکدیگر اختلاف معنی داری داشته است (0.05>p) به نحوی که میزان این آنزیم در ماهی کپور معمولی به طور معنی داری از دو ماهی دیگر کمتر بوده است. در مقایسه آنزیم ALP در سه گونه ماهی مذکور نیز اختلاف معنی داری مشاهده گردید (0.05>p). این آنزیم در ماهی کپور نقره ای به طور معنی داری از دو ماهی دیگر کمتر بوده است (0.05>p). متوسط آنزیم AST در کپور معمولی به طور معنی دار از کپور علفخوار بیشتر بوده است (0.05>p). در مقایسه آنزیم ALT تفاوت معنی داری بین سه گونه ماهی مشاهده نشد (0.05>p).

ویژگی های ریخت شناسی ماهیان از جمله وجود تنوع فنوتیپی در الگوی فلس، باله مخرجی و شکل ستون فقرات نقش مهمی در قابلیت زنده مانی و ارزش اقتصادی آنها دارد. هدف از تحقیق حاضر، بررسی الگوی فلس و بدشکلی در ماهیان کپور معمولی دریای خزر و ماهیان مولد کپور معمولی پرورشی در مراکز تکثیر ایران است. به این منظور، در مجموع 219 نمونه شامل 40 ماهی وحشی و 179 ماهی پرورشی (از مرکز تکثیر سیلور کارپ در استان گیلان، مرکز تکثیر تعاونی 12 استان گیلان و مرکز تکثیر شهید ملکی استان خوزستان) جمع آوری گردید. از تمام نمونه های ماهی کپور پرورشی و وحشی عکس برداری شد و سایر ویژگی های ریخت شناسی آنها مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل حاکی از وجود تنوع در الگوی فلس در ماهیان پرورشی بود. در کل نمونه ها، سه الگوی فلسی متفاوت شامل فلس کامل (Normal)، فلس های درشت در امتداد خط جانبی بدن (Line) و تعداد اندکی فلس درشت (Mirror) مشاهده شد. علاوه بر این در یک نمونه ماهی کپور وحشی بدشکلی ستون فقرات و در یک نمونه ماهی پرورشی عدم وجود باله مخرجی مشاهده گردید. یک الگوی فلس کامل ولی نامنظم نیز در بین ماهیان کپور پرورشی وجود داشت. نتایج تحقیق حاضر که برای نخستین بار در ایران به بررسی تنوع احتمالی در الگوی فلس و انواع بدشکلی ظاهری ماهیان کپور معمولی وحشی و پرورشی ایران می-پردازد می تواند اطلاعات ارزشمندی جهت انجام تحقیقات بعدی در زمینه شناسایی مولکولی اساس ژنتیکی تنوع مشاهده شده در ماهیان کپور فراهم آورد.

هدف: جداسازی و شناسایی قارچها از ضایعات آبشش کپورماهیان پرورشی استان مازندران.نمونه ها: نمونه های آبشش از کپور معمولی (Cyprinus carpio)، کپور نقره ای (Hypophthalmichthys molitrix) و کپور علفخوار (Ctenopharingodon idella)روش: ابتدا سطح آبشش توسط آب مقطر استریل شستشو داده شد. سپس قطعاتی از آبشش به روش استریل جدا و پس از نگهداری در لوله های استریل، به آزمایشگاه منتقل شدند. پس از آن در محیطهای سابوروگلوکزآگارو کورن میل آگار کشت داده شدند.تجزیه و تحلیل آماری: آزمون مربع کای و آزمون تی.نتایج: در مجموع 39 گونه قارچ از ضایعات آبشش ماهیان جدا و شناسایی گردید. مهمترین قارچهای بیماریزای جدا شده شامل برانکیومایسس، ساپرولگنیاها، گونه های فوزاریوم، فوما و اگزوفیالا بودند. گونه های فوزاریم (46.40 درصد) و ساپرولگنیا ( 25 درصد) بیشترین فراوانی را داشتند در حالی که اگزوفیالا (3.6 درصد) کمترین فراوانی را در بین قارچهای بیماریزای جدا شده نشان دادند.نتیجه گیری: در این مطالعه قارچهای برانکیومایسس، فوما و اگزوفیالا برای اولین بار در ایران از ماهیان جدا شده است. چنین استنباط می شود که قارچهای جدا شده در این مطالعه نقش مهمی را در بیماریزایی ماهی داشته باشند. بنابراین برای بررسی این موضوع به مطالعات بیشتری در آینده نیاز است.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

سولفات مس از آلاینده های محیط آبی است. هدف از این مطالعه بررسی تغییرات هیستوپاتولوژیکی سولفات مس بر روی اندام های مختلف ماهی کپور بوده است. در این مطالعه، برخی اندام های حیاتی ماهی کپور معمولی (با وزن تقریبی 100 گرم)، شامل آبشش، پوست، کبد، کلیه و گنادها، به منظور مشاهده تغییرات میکروسکوپی در مجاورت مزمن با سولفات مس بمیزان 0.01 میلی گرم در لیتر به مدت یکماه و در دمای آب 19±1 درجه سانتیگراد قرار گرفتند. پس از پایدارکردن بافت ها در فرمالین 10 درصد، مقاطع بافتی به ضخامت 5 میکرون تهیه و به روش هماتوکسیلین- ائوزین رنگ آمیزی گردیدند. سپس مقاطع میکروسکوپی مربوطه توسط میکروسکوپ نوری مورد مطالعه قرار گرفتند. مهمترین ضایعات کبدی شامل نکروزکانونی، واکوئله شدن، تغییرات پیکنوتیک و کاریورکسی در هسته هپاتوسیت ها، پرخونی و هجوم لنفوسیت ها دریافت همبندی کپسول کبدی بودند. ضایعات غدد جنسی شامل رسوب رنگدانه هموسیدرین و نفوذ سلول های آماسی بودند. در آبشش ادم، هیپرتروفی لاملاهای ثانویه، هیپرپلازی سلول های پوششی آبشش، چسبندگی لاملاهای ثانویه بیکدیگر، افزایش سلول های کلراید و مخاطی، پرخونی و حضور لنفوسیت ها مشاهده گردید. در بافت کلیه تغییرات نکروتیک لوله ها بخصوص در لوله های پروگزیمال قابل مشاهده بودند. با توجه به مشاهدات موجود در این مطالعه می توان ابراز داشت که در مورد ماهیانی که در مجاورت مزمن سولفات مس بمیزان 0.01 میلی گرم در لیتر به مدت یکماه قرار گرفتند، ضایعات بافتی فوق الذکر رخ می دهد.

برای تعیین پاسخ به استرس در کپور معمولی آزمایشی طراحی شد که در آن ماهیان در شرایط اسارت در تور، در زمان های صفر (بدون استرس)، 5 و 20 دقیقه، 1 و 3 ساعت و در شرایط آزادی پس از استرس در زمانهای 1، 4 و 22 ساعت قرار گرفتند. خونگیری از این ماهیان برای تعیین سطوح کورتیزول، گلوکز، لاکتات،اسید چرب آزاد، کلراید، هماتوکریت و هموگلوبین به عمل آمد. نتایج نشان داد که یک ساعت پس از اعمال تنش میزان کورتیزول به 85 برابر سطح پایه (بدون تنش) رسید و در 4 ساعت پس از آزادی میزان کورتیزول به سطح پایه بازگشت. میزان گلوکز نیز 20 دقیقه پس از اعمال تنش افزایش یافت و در 22 ساعت پس از رهایی ماهیان مجددا به حد پایه رسید. میزان لاکتات در 5 دقیقه پس از اسارت در تور بالا رفت و یک ساعت پس از اسارت به سطح پایه بازگشت. میزان اسیدهای چرب آزاد در 3 ساعت پس از اسارت در تور افزایش یافت و یک ساعت پس از آزادی از تور کاهش یافت. مقادیر کلراید، هماتوکریت و هموگلوبیندر در شرایط اسارت در تور تغییر چندانی نکردند. نتایج نشان می دهد استرس اسارت در تور در ماهی کپور معمولی نیز می تواند موجب تحریک پاسخ اولیه (افزایش سریع کورتیزول) و پاسخ های ثانویه (افزایش سطوح گلوکز، لاکتات و اسید چرب) گردیده که ماهی را در مقابل این عامل استرس مقاوم می کند. نتایج حاصل حاکی از تبعیت ماهی کپور از الگویی مشابه دیگر ماهیان استخوانی آزمایش شده در مواجهه با استرس اسارت در تور است.